آپنه خواب احتمال مبتلا شدن به نقرس را بالا می برد

مین فود: تهران – مطالعات محققان دانشگاه كیل انگلیس نشان داده است احتمال بروز نقرس در افراد مبتلا به آپنه خواب 42 درصد بیشتر است.

به گزارش روز یكشنبه گروه اخبار علمی ایرنا از پایگاه خبری مدیكال ساینس، در این مطالعه اطلاعات مربوط به 16 هزار فرد مبتلا به آپنه خواب و 63 هزار فرد غیر مبتلا مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داده است احتمال بروز نقرس در افراد مبتلا به آپنه خواب 42 درصد بیشتر است.
آپنه انسدادی خواب، به توقف موقت تنفس در خواب گفته می گردد كه معمولا با اختلال تنفس و ضربان نامنظم قلب همراه می باشد. این اختلال تنفسی ناشی از انسداد مجرای تنفسی دهان بوسیله زبان است و معمولا چند ثانیه به طول می انجامد. این اختلال بعد از 50 سالگی بیشتر دیده می گردد و زمانی خطرناك می باشد كه بیش از 10 ثانیه طول بكشد.
بیماری نقرس كه شایع ترین شكل آرتریت های التهابی است از تجمع اسید اوریك در بدن ناشی می گردد و معمولا با درد شست پا آغاز می گردد. در این بیماری سطح اسید اوریك افزایش می یابد و سبب تشكیل كریستال هایی می گردد كه در مفاصل تجمع پیدا می كنند.
درد شست پا یكی از مهمترین نشانه های نقرس است. تورم و درد مچ پا، زانوها، پاها، مچ دست و آرنج هم از دیگر علایم این بیماری است. به گزارش موسسه ملی بهداشت (NIH)، عدم درمان این عارضه به تدریج سبب صدمه به مفاصل و كلیه ها می گردد.
اسید اوریك محصول زائدی است كه از تجزیه بعضی از مواد غذایی به خصوص پروتئین ها در بدن تولید می گردد. تصفیه اسید اوریك در بدن توسط كلیه ها انجام می گردد و این مایع مضر با ادرار دفع می شود؛ ولی زمانیكه مقدار آن زیاد باشد، فرآیند تصفیه و دفع با موفقیت صورت نمی گیرد و مقدار اضافی آن در بدن جمع می گردد. افزایش غلظت اسید اوریك خون در نهایت تبدیل به كریستال های (دانه های بلوری ) اورات می گردد كه در اطراف مفاصل و بافت های نرم تجمع می یابد. این كریستال های سوزن شكل مسئول التهاب و علایم دردناك نقرس هستند.
این مطالعه به هیچ عنوان آپنه خواب را عامل نقرس نمی داند، بلكه فقط وجود ارتباط بین این دو عارضه را نشان داده است. محققان احتمال می دهند سطح پایین اكسیژن ناشی از آپنه خواب می تواند عامل تولید بیش از اندازه اسید اوریك و نقرس باشد.
این مطالعه كاهش اسید اوریك افراد مبتلا به آپنه خواب را پیش از مبتلا شدن به نقرس ضروری می داند.
نتایج این مطالعه در نشریه Arthritis & Rheumatology انتشار یافته است.
علمی (6) ** 9259**1440