تمرینات مقاومتی برای بیماران دیابتی مفید می باشد

به گزارش مین فود پزشكان در یك مطالعه جدید به بررسی نقش تمرینات قدرتی در كمك به افراد مبتلا به دیابت پرداختند.

به گزارش مین فود به نقل از ایسنا، گروهی از متخصصان برزیلی تحقیقاتی روی موش های آزمایشگاهی انجام داده و دریافتند كه تمرینات مقاومتی می تواند چربی كبدی را كاهش داده و سطح قند خون را در مبتلایان به دیابت بهبود دهد.
انسولین هورمونی است كه لوزالمعده (پانكراس) به منظور كنترل سطح قند خون تولید می كند. زمانیكه بدن انسولین كافی تولید نكرده یا نتواند از آن استفاده نماید بیماری دیابت ظاهر می شود. سازمان جهانی بهداشت (WHO) در برآوردی اعلام نموده است كه در سال ۲۰۱۶ میلادی دیابت عامل فوت ۱.۶ میلیون نفر بوده و سطح بالای قند خون در سال ۲۰۱۲ در مرگ ۲.۲ میلیون نفر نقش داشته است. در خیلی از موارد افراد با داشتن رژیم غذایی سالم و ورزش كردن می توانند از خطر مبتلا شدن به دیابت مصون بمانند.
در این بررسی محققان برزیلی به بررسی تأثیر تمرینات قدرتی بر كبد موش ها پرداختند. آنها دریافتند تمرینات مقاومتی می تواند سطح قند خون را در افراد مبتلا به چاقی و دیابت بهبود داده و چربی كبد را كم كند.
كبد نقش كلیدی در كنترل قند خون و مبتلا شدن به بیماری دیابت بازی می كند. زمانیكه بدن چربی زیادی تولید نماید این چربی مازاد در كبد انباشته شده كه به التهاب و نارسایی كبدی منجر می شود. افراد مبتلا به اضافه وزن در معرض خطر مبتلا شدن به دیابت و بیماری كبدی هستند.
در این بررسی متخصصان برزیلی موش های آزمایشگاهی را به سه گروه تقسیم كردند: گروه نخست رژیم غذایی استاندارد داشته و فعالیت جسمی كافی نداشتند. گروه دوم رژیم غذایی حاوی چربی بالا را برای مدت ۱۴ هفته دنبال كرده و تحرك لازم را نداشتند و گروه سوم رژیم غذایی مشابه با گروه دوم را دنبال كرده اما به مدت دو هفته تمرینات مقاومتی انجام دادند. این تمرینات مقاومتی شامل بالا رفتن از پله برای ۲۰ بار در روز بوده است.
محققان در انتها مطالعه مشاهده نمودند باآنكه موش هایی كه ورزش كردند به چاقی مبتلا بودند اما سطح قند خون آنها به صورت قابل ملاحظه ای بهبود پیدا كرده در صورتی كه موش های چاقی كه فعالیت بدنی نداشتند به دیابت گرفتار شدند.
به گزارش مدیكال نیوز تودی، محققان همینطور تاثیرات تمرینات مقاومتی بر بافت كبد را بررسی نموده و دریافتند ورزش كردن چربی كبدی را به میزان ۲۵ تا ۳۰ درصد كاهش داده و از تعداد پروتئین های التهاب زا می كاهد.